طراحی صحنه نمادین و پراحساس بدبانی در سوپربال، اجرای بین دو نیمه سوپر بول ۲۰۲۶، روایتی سینمایی از هویت، مقاومت و زیبایی‌های فرهنگ لاتین را به تصویر کشید. «هریت کادفورد»، کارگردان خلاق این نمایش، تأکید می‌کند که هدف، خلق فضایی بوده که بتواند پیام‌های اجتماعی هنرمند را به شیوه‌ای «ظریف و الهام‌بخش» منتقل کند.
بد بانی (با نام اصلی بنیتو آنتونیو مارتینز اوکاسیو) به عنوان اولین هنرمند اصلی اسپانیایی‌زبان در تاریخ سوپر بول، در ورزشگاه «لیوایز» کالیفرنیا اجرای تاریخ‌سازی داشت که تماماً به بزرگداشت فرهنگ لاتین آمریکا اختصاص یافت.
کادفورد و تیم طراحی «Yellow Studio» برای خلق این فضای غرق‌کننده، به پورتوریکو سفر کردند تا از فرهنگ، معماری و زندگی روزمره مردم الهام بگیرند. نتیجه، طراحی یک مسیر پیوسته و رویایی در طول زمین فوتبال بود که بیننده را از مناظر روستایی تا محله‌های شهری پورتوریکو و حتی بروکلین نیویورک همراهی می‌کرد.
بازتاب معماری و فرهنگ پورتوریکو در طراحی صحنه
کلبه پورتوریکویی (La Casita): این کلبه صورتی رنگ با پنجره‌های مشبک و ایوانش، که پیش‌تر در کنسرت‌های بد بانی در پورتوریکو ظاهر شده بود، به یک نماد معماری و عاطفی تبدیل شد. کادفورد آن را «نقطه کانونی طراحی کل کمپین» می‌نامد.
پلازای شهری: بخشی از صحنه با الهام از میادین عمومی شهر سان خوان پایتخت پورتوریکو، به محل برگزاری یک مراسم عروسی واقعی تبدیل شد و بر ارزش‌های خانوادگی و همبستگی تأکید کرد.
خطوط برق تعاملی: یکی از جسورانه‌ترین المان‌های طراحی، یک سری خطوط برق قابل صعود بودند که به صورت متناوتر جرقه می‌زدند. این طراحی هوشمندانه، به مشکلات زیرساخت برق پورتوریکو و ترانه اعتراضی «El Apagón» بد بانی اشاره داشت.
جزئیات شهری: بازسازی دقیق یک «بودگا» (خواربارفروشی محله)، آرایشگاه و «Caribbean Social Club» در بروکلین، با سطحی از اصالت و احترام به زندگی روزمره مردم، صحنه را زنده کردند.
اجرای چنین طراحی پیچیده‌ای در میان یک رویداد ورزشی عظیم، چالش‌های فنی قابل توجهی داشت:
محدودیت زمانی: تمام سازه‌ها باید روی واگن‌هایی با ابعاد حداکثر ۲۴ در ۸ (۷٫۳ در 2.4 متر)فوت ساخته می‌شدند تا در زمان تعیین‌شده به صحنه آورده و برداشته شوند.
محدودیت وزن: هر سازه نباید بیش از ۵۰۰۰ پوند(۲۲۶۸ کیلوگرکم) وزن می‌داشت تا به چمن زمین آسیب نزند.
عدم وجود سقف: فقدان سقف ورزشگاه و وجود نور روز، محدودیت‌های بیشتری در نورپردازی و نصب سازه‌های بلند (مثل درختان نخل و خطوط برق) ایجاد کرده بود که با طراحی لولایی و تا شونده حل شد.
صحنه‌پردازی با رژه پرچم‌های کشورهای قاره آمریکا و نمایش پیام «با هم، ما آمریکا هستیم» بر روی یک تابلو عظیم به پایان رسید. این اجرا ثابت کرد که طراحی صحنه می‌تواند فراتر از دکور باشد؛ می‌تواند روایتگر تاریخ، حامل اعتراض اجتماعی و جشن‌گیرنده زیبایی‌های فرهنگی باشد.
اما متاسفانه این رویداد و اجرا بد بانی نه تنها نتوانست این پیام رو به درستی انتقال دهد، بلکه در نوع خود به یک شکست بزرگ تبدیل شد، بازخوردهای منفی مردم آمریکا به یک اجرا کامل که به زبان آنها نبود و در یکی از بزرگترین رویداد های آمریکایی این اجرا برگزار شد یکی از دلیل های این شکست بود.
این نمایش در ورزشگاه Levi’s (تکمیل شده در ۲۰۱۴ توسط شرکت مهندسی HNTB) برگزار شد. جالب آن که در همین رویداد، برخی از هواداران نابینا و کم‌بینا با استفاده از دستگاه‌های لمسی که موقعیت توپ را با لرزش نشان می‌دادند، توانستند تجربه مستقیم‌تری از بازی داشته باشند.
این طراحی صحنه اثبات کرد که معماری موقت و طراحی رویداد، وقتی با عمق فرهنگی و دقت اجرایی همراه شود، می‌تواند تبدیل به یک اثر هنری فراموش‌نشدنی و یک بیانیه قدرتمند جهانی شود.
نظر کاربران
ثبت نظر