مرکز نوآوری و تشخیص Roche در شهر Penzberg واقع در ایالت بایرن آلمان، مجموعه‌ای تحقیقاتی و اداری به مساحت ۳۵,۵۰۰ مترمربع است که برای شرکت Roche Diagnostics GmbH و با سرمایه‌گذاری حدود ۳۰۰ میلیون یورو احداث شده است. معماری ساختمان توسط Nickl & Partner طراحی شده و Studio Alexander Fehre مسئولیت طراحی داخلی تمامی فضاها، از ورودی اصلی و آتریوم مرکزی گرفته تا طبقات اداری و آزمایشگاه‌های تخصصی را بر عهده داشته است.
این مجموعه برای حدود یک هزار پژوهشگر، دانشمند و نیروی پشتیبانی طراحی شده و تلاش می‌کند با ایجاد یک زبان فضایی یکپارچه، تجربه‌ای متفاوت از محیط‌های تحقیقاتی معاصر ارائه دهد.
ایده اصلی پروژه از یک پرسش ساده اما مهم شکل گرفت: اگر اصول طراحی محیط‌های کاری مدرن به‌صورت کامل وارد فضاهای تحقیقاتی شوند، چه اتفاقی رخ خواهد داد؟
در بسیاری از ساختمان‌های آزمایشگاهی، زیرساخت‌های فنی و الزامات عملکردی بر کیفیت تجربه فضایی اولویت دارند. اما Studio Alexander Fehre با این باور به پروژه نزدیک شد که فعالیت‌های علمی نیز همانند کارهای اداری به فضاهای متنوعی برای تمرکز، تعامل، آزمایش، یادگیری و استراحت نیاز دارند.
بر همین اساس، طراحی داخلی مرکز تحقیقاتی Roche تنها به پاسخگویی به نیازهای فنی محدود نشده، بلکه تلاش کرده تفاوت میان انواع فعالیت‌ها را به شکلی ملموس در معماری فضا نمایان سازد.
سازماندهی فضایی پروژه پیرامون یک آتریوم (Atrium: فضای مرکزی بزرگ و معمولاً چندطبقه که نور طبیعی را به داخل ساختمان هدایت می‌کند) وسیع و شفاف شکل گرفته است.
پل‌های مجسمه‌وار در تمامی طبقات این فضای مرکزی را به یکدیگر متصل می‌کنند. این پل‌ها صرفاً مسیرهای حرکتی نیستند، بلکه به‌عنوان فضاهای اجتماعی پویا طراحی شده‌اند که امکان شکل‌گیری تعاملات و ملاقات‌های غیررسمی را فراهم می‌کنند.
جزایر نشیمن با فرم‌های ارگانیک در طول این پل‌ها قرار گرفته‌اند و کاربران را به توقف، گفتگو و تبادل ایده تشویق می‌کنند.
در اطراف آتریوم نیز فضاهای باز استراحت و تعامل اجتماعی جانمایی شده‌اند؛ رویکردی که مرز سنتی میان کار متمرکز و ارتباطات غیررسمی را کمرنگ می‌کند.
یکی از ویژگی‌های شاخص این پروژه، ایجاد ارتباط بصری گسترده میان بخش‌های مختلف ساختمان است.
دیدهای شفاف و پیوسته میان آزمایشگاه‌ها و فضاهای کاری مجاور باعث شده کاربران همواره ارتباط خود را با سایر فعالیت‌های مجموعه حفظ کنند. اگرچه اتاق‌های تمیز (Clean Room: فضای کنترل‌شده با حداقل میزان آلودگی و ذرات معلق) از نظر فنی کاملاً ایزوله هستند، اما از لحاظ بصری همچنان به فضای مرکزی ساختمان متصل باقی می‌مانند.
این رویکرد حس یکپارچگی و همکاری میان گروه‌های مختلف تحقیقاتی را تقویت می‌کند.
زبان متریال و گرافیک داخلی پروژه مستقیماً از فعالیت‌های علمی انجام‌شده در ساختمان الهام گرفته است.
در تمامی طبقات، یک الگوی گرافیکی برگرفته از تصاویر میکروسکوپی به‌عنوان عنصر هویت‌بخش در کف‌سازی تکرار شده و نقش یک عامل پیونددهنده میان بخش‌های مختلف مجموعه را ایفا می‌کند.
همچنین رنگ‌های مورد استفاده در پیپت‌ها (Pipette: ابزار آزمایشگاهی برای انتقال دقیق مایعات)، مواد شیمیایی و تجهیزات مصرفی آزمایشگاهی به سیستم هدایت مسیر (Wayfinding: سیستم راهنمایی کاربران در ساختمان) تبدیل شده‌اند و مسیریابی در فضا را به شکلی ساده و شهودی امکان‌پذیر می‌کنند.
در بسیاری از ساختمان‌های تحقیقاتی، تجهیزات فنی در فضاهای خدماتی پنهان می‌شوند. اما در این پروژه رویکرد متفاوتی اتخاذ شده است.
سیستم خودکار انتقال نمونه‌های آزمایشگاهی که می‌تواند زمان توسعه و انجام فرآیندهای تحقیقاتی را تا ۳۰ درصد کاهش دهد، به‌جای مخفی شدن در شفت‌های تأسیساتی (شفت تأسیساتی: فضای عمودی عبور تجهیزات مکانیکی و الکتریکی)، به‌صورت آشکار در معرض دید قرار گرفته است.
به این ترتیب فناوری نه‌تنها بخشی از عملکرد ساختمان، بلکه بخشی از تجربه فضایی کاربران نیز محسوب می‌شود.
توالی فضایی پروژه در بالاترین طبقه ساختمان به اوج خود می‌رسد؛ جایی که کافه و Sky Lounge با چشم‌اندازی گسترده به رشته‌کوه‌های آلپ طراحی شده‌اند.
طراحان با استفاده از فرم‌های منحنی به رنگ سبز خزه‌ای و سطوح آبی کبالت (Cobalt Blue: طیفی عمیق و درخشان از رنگ آبی)، فضایی متفاوت از کافه‌تریاهای متعارف شرکتی خلق کرده‌اند.
این فضا به محبوب‌ترین نقطه ملاقات و تعامل در ساختمان تبدیل شده و محیطی آرام برای استراحت، گفتگو و تبادل ایده میان کاربران فراهم می‌کند.
طراحی داخلی مرکز تحقیقاتی Roche نمونه‌ای موفق از تلفیق فضاهای علمی، محیط‌های کاری و فضاهای اجتماعی است.
در این پروژه، آزمایشگاه دیگر فضایی جدا و صرفاً عملکردی نیست، بلکه بخشی از یک اکوسیستم یکپارچه محسوب می‌شود که از ورودی ساختمان تا محیط‌های تحقیقاتی و فضاهای عمومی امتداد می‌یابد.
نتیجه نهایی، ساختمانی است که پژوهش، همکاری، نوآوری و تعامل انسانی را در قالب یک تجربه فضایی منسجم گرد هم آورده و تعریف تازه‌ای از طراحی داخلی مراکز تحقیقاتی معاصر ارائه می‌دهد.
نظر کاربران
ثبت نظر