معماری مدرسه دیگر فقط کلاس‌های درسی پشت دیوارهای ساده نیست. امروزه فضاهای آموزشی باید بستری برای خلاقیت، تعامل و آموزش تمام‌نگر باشند. در این مقاله، پروژه مرکز Anna Pao Sohmen در مدرسه YK Pao School را بررسی می‌کنیم؛ پروژه‌ای که دفتر معماری Scenic Architecture Office آن را با زبان طراحی «فصل‌مشترک» (Interface Architecture) خلق کرده است.
پلان مدرسه در این پروژه نشان می‌دهد چگونه می‌توان در زمینی محدود، با حفظ کاربری کامل پردیس حین ساخت، فضایی چندمنظوره خلق کرد که هم میزبان استخر، سالن ورزشی، کلاس‌های تخصصی STEAMS و هم مرکز آموزش معلمان باشد. معماران با بالا بردن بخشی از ساختمان روی پایه‌های مرتفع (pilotis)، مسیرهای دو را از زیر سازه عبور داده‌اند و رابطه «درهم‌تنیدگی» بین بنای جدید و محیط پردیس را تقویت کرده‌اند.
در این مقاله، از سه منظر «فصل‌مشترک قلمرویی، فضایی و ساختاری» به تحلیل این پروژه می‌پردازیم و نشان می‌دهیم چگونه معماری می‌تواند به بستری برای یادگیری سیال و فراتر از دیوارهای کلاس تبدیل شود.
پس از ارتباط عمیق با مدرسه، شکل‌دهی به مفهوم طراحی خود را حول سه پرسش آغاز کردیم:
در همین تأملات بود که مفهوم طراحی «معماری فصل‌مشترک» (Interface Architecture) کمک‌کم شکل گرفت؛ زبانی هسته‌ای که در کل فرآیند طراحی جاری شد.
محوطه اطراف پردیس Hongqiao مدرسه YK Pao School میزبان بناها و مکان‌های تاریخی مهمی است، از جمله مهمانسرای دولتی Hongqiao، مهمانسرای دولتی حومه غربی، مهدکودک Soong Ching Ling، هتل Cypress و باغ وحش شانگهای. اگرچه ضوابط حفاظت از بافت تاریخی، درجه‌ای از نوآوری معماری را مجاز می‌دانست، اما بنای جدید باید با بافت تاریخی موجود هماهنگ می‌شد.
در مقایسه با این ضوابط، شرایط درون‌پردیسی بسیار سخت‌تر بود و مستقیماً منطق جانمایی و چیدمان بنای جدید را تعیین می‌کرد. باغچه ورودی موجود و ساختمان اصلی آموزشی، فضاهای اصلی در حال استفاده بودند و مدرسه باید در طول مدت ساخت در حال بهره‌برداری کامل می‌ماند. تنها زمین ممکن برای بنای جدید، زمین دو و میدانی ۲۵۰ متری در ضلع شرقی بود. پس از مشورت با مدرسه، مسیر دو و میدانی را به یک حلقه ۲۰۰ متری کاهش دادیم – حداقل مورد نیاز اداره آموزش محلی – و به این ترتیب فضای ساخت‌وساز در انتهای شمالی زمین آزاد شد. این تصمیم تنها راه‌حل ممکن تحت محدودیت‌های شدید زمین بود.
بنای جدید در گوشه شمال شرقی پردیس لنگر انداخته و رابطه‌ای قطری با ساختمان اصلی آموزشی در جنوب غربی ایجاد می‌کند. این پلان مدرسه به وضوح یک باغچه ورودی آرام در شمال غربی و یک زمین ورزشی جدید و پرجنب‌وجوش در جنوب شرقی را مشخص می‌کند و به قلمروهای بیرونیِ ساکن و فعال اجازه می‌دهد یکدیگر را تکمیل کنند. از منظر طرح جامع، بنای جدید به طور طبیعی چهار فصل‌مشترک بیرونی ایجاد می‌کند: ضلع شمالی و شرقی رو به بیرون دارند و نیازمند گفت‌وگوی بافتی با منطقه حفاظت‌شده تاریخی هستند، در حالی که ضلع غربی و جنوبی رو به درون دارند و با آرامش باغچه ورودی و پویایی زمین ورزشی هم‌نوا می‌شوند.
در محاصره تنگی زمین، چالش‌های بیشتری پدیدار شد. پس از کسر زمین ورزشی جدید و مسیرهای دو مستقیم، فضای سرپوشیده در دسترس در طبقه همکف تنها حدود ۲۴۰۰ متر مربع بود. حتی اگر تا حداکثر ارتفاع مجاز ۲۴ متر ساخته می‌شد، نمی‌توانست هم‌زمان نیازهای ارتفاع آزاد استخر و سالن ورزشی را برآورده کند و هم به نیاز کلی برنامه به ۸۰۰۰ متر مربع پاسخ دهد. در نتیجه، تصمیم گرفتیم حجم فوقانی را با بالا بردن ساختمان روی پایه‌های مرتفع شده (pilotis) گسترش دهیم تا بخشی از زمین ورزشی و مسیرهای دو بتوانند زیر سازه ساختمان عبور کنند. (pilotis: ستون‌های بلندی که ساختمان را از سطح زمین جدا می‌کنند و فضای باز زیر آن را برای عبور یا پارک آزاد می‌گذارند) رابطه «درهم‌تنیدگی» متقابل بین بنای جدید و محیط پردیس به این ترتیب بیشتر تقویت شد.
این گفت‌وگو با سایت به ما عمیقاً فهماند که «فصل‌مشترک» همان سازوکار اصلی برای مدیریت رابطه بین این بنای جدید و محیط آن است. می‌تواند فضاها را متمایز کند و هم‌زمان سناریوهای متفاوت را به هم گره بزند؛ می‌تواند پیوندی بین معماری و محیط بیرونی باشد، یا مرزی بین فضاهای داخلی متفاوت؛ به علاوه، می‌تواند به عنوان زبانی انتزاعی از دیوارهای حیاط سنتی عمل کند و پیوند مدرسه YK Pao School با فرهنگ چینی را بازتاب دهد. ساختن زبان طراحی خود حول «فصل‌مشترک» کلید پاسخ به هم زمین و هم ایده طراحی شد.
نیازهای عملکردی مدرسه به ساختمان جدید چندمنظوره بسیار فراتر از امکانات یک ورزشگاه معمولی بود. علاوه بر استخر شنای سرپوشیده urgently needed، زمین بسکتبال چندمنظوره، اتاق پینگ‌پنگ و زمین ورزشی پشت‌بام، باید طیف گسترده‌ای از کلاس‌های تخصصی STEAMS (علوم، فناوری، مهندسی، هنر، ریاضیات و مطالعات اجتماعی) را در خود جای می‌داد – از جمله هنر، موسیقی، فناوری اطلاعات و ارتباطات، کارگاه چوب، رباتیک هوشمند، طراحی مد و عکاسی – و همچنین یک مرکز آموزش معلمان که هم به کادر داخلی و هم بیرونی خدمات می‌دهد، و یک hub جمعی که می‌تواند به عنوان سالن سخنرانی نیز استفاده شود. این برنامه چندوجهی کاملاً با چارچوب آموزشی STEAMS مدرسه همسو بود و تأیید می‌کرد که ارزش هسته‌ای ساختمان در این نهفته است که به ظرفی فضایی برای برانگیختن آموزش میان‌رشته‌ای، تعامل و خلاقیت تبدیل شود.
کلید فعال‌سازی این ارزش در بهره‌گیری از پتانسیل طراحی «فصل‌مشترک» در طول سازماندهی فضایی نهفته بود. با تلفیق نیازهای عملکردی، تجربه فضایی و منطق سازه‌ای، ساختمان را به دو حجم پایینی و بالایی تقسیم کردیم. با به کارگیری زبان طراحی بافته‌شده از «جداسازی» و «شفافیت» فصل‌مشترک‌ها، تجربه‌ای فضایی چندلایه و سه‌بعدی خلق کردیم که در آن مکان‌های مختلف نسبتاً مستقل اما از نظر بصری و بافتی تعاملی باقی می‌مانند.
حجم پایینی ساختمان شامل هاب ورودی در طبقه همکف (سالن تجمع) و یک استخر نیمه‌زیرزمینی ۲۵ متری و ۶ خطه است که تقریباً مطابق با حداکثر فضای سرپوشیده مجاز پس از کسر مسیر دو از ردپای ساختمان است. استخر در ضلع شمالی به اندازه ۱ متر گودتر شده است که نه تنها ارتفاع آزاد سالن استخر را افزایش می‌دهد، بلکه فضای میان‌طبقه‌ای (mezzanine) بالای رختکن‌ها را برای اتاق پینگ‌پنگ ایجاد می‌کند. سالن تجمع در ضلع جنوبی با یک دیوار پرده‌ای (curtain wall) شیشه‌ای خمیده مستقیماً رو به زمین ورزشی دارد؛ انحنای آن با خمیدگی مسیر دو هماهنگ است و حداکثر آزادسازی فضای داخلی را ممکن می‌کند. ضلع غربی سالن به عنوان ورودی اصلی عمل می‌کند، در حالی که ضلع شرقی به سمت پایین به استخر متصل می‌شود و به سمت بالا از طریق صندلی‌های پله‌مانند تماشاگران به میان‌طبقه می‌رسد و همچنین از طریق یک پل عابر پیاده در سراسر مسیر ۱۰۰ متری امتداد می‌یابد تا مستقیماً به زمین ورزشی متصل شود.
باغچه–استخر–اتاق پینگ‌پنگ–مسیر دو سرپوشیده مستقیم؛ زمین ورزشی–مسیر دو سرپوشیده خمیده–سالن–استخر: با استفاده از سازه‌های مرتفع شده و روزنه‌های دیواری به عنوان رسانه‌های فضایی، تجربه‌ای سه‌بعدی چندلایه در هشت لایه از فصل‌مشترک‌ها در امتداد هر دو محور شرق-غرب و شمال-جنوب مهندسی کردیم. در درون سالن، می‌توان هم‌زمان شاهد پویایی زمین ورزشی و استخر بود؛ در درون استخر، می‌توان سایه‌های متحرک درختان و نور خورشید را از باغچه‌های اطراف حس کرد؛ در اتاق پینگ‌پنگ، انرژی جنبشی مسیر دو و استخر را یکجا تجربه کرد.
در ضلع جنوبی ساختمان، دو جفت ستون V شکل، ابرسازه (superstructure) را نگه داشته‌اند و گوشه‌های جنوب شرقی و جنوب غربی را باز می‌گذارند تا مسیر دو از میان ساختمان عبور کند. دروازه فوتبالی که در این منطقه قرار گرفته، همراه با دیوار پرده‌ای خمیده، با هم یک فضای باز سرپوشیده هلالی شکل را مشخص می‌کنند. این فضا به مکان چندمنظوره نیمه‌بسیار محبوبی برای معلمان و دانش‌آموزان تبدیل شده است و فعالیت‌های مختلف پردیسی – از اجتماعات و ورزش گرفته تا تمرینات اجرا – به نوبت در آن برگزار می‌شود.
حجم بالایی شامل یک سالن ورزشی چندمنظوره است که در اضلاع جنوبی و غربی آن توسط کلاس‌های تخصصی و مرکز آموزش معلمان احاطه شده است. این پیکربندی تضمین می‌کند که فضاهای آکادمیک از نور طبیعی روز و مناظر خوبی از پردیس از سمت جنوب و غرب بهره‌مند شوند. بین نوار دوطرفه کلاس‌ها و سالن ورزشی دوطبقه، یک فضای عمومی L شکل معرفی کردیم که به عنوان شریان اصلی برای گردش داخلی و تعامل خودانگیخته عمل می‌کند. هسته‌های عمودی گردش به طور استراتژیک در رأس و انتهای این L شکل قرار گرفته‌اند، در حالی که سرویس‌های بهداشتی و تأسیسات مکانیکی در ضلع شمالی متمرکز شده‌اند. با استفاده مجدد از دهانه‌های سازه‌ای (structural bays) و روزنه‌های دیوارهای جداکننده، شفافیتی توالی‌وار را در هشت لایه دیگر از فصل‌مشترک‌ها در امتداد هر دو محور به نمایش گذاشتیم: کارگاه چوب–دهلیز (atrium)–گالری نمایشگاه–سالن ورزشی، و کلاس درس/حیاط–راهرو–سالن ورزشی. فضای عمومی L شکل به یک فصل‌مشترک داخلی با عمق قابل توجه تبدیل می‌شود. از طریق یک حیاط درخت پوملو (pomelo: نوعی مرکبات شبیه گریپ‌فروت اما بزرگتر و شیرین‌تر) که بین کلاس‌های غربی جای گرفته، یک گلخانه نورگیر بین کارگاه چوب جنوبی و استودیوی مد، و پنجره‌های بزرگ کف‌تا‌سقف که سالن ورزشی را از راهرو جدا می‌کنند، دید به هر دو طرف باز می‌شود. این امر به ورزش، علوم آکادمیک و منظره اجازه می‌دهد در یکدیگر نفوذ کنند و ناخودآگاه میل به کشف و گفت‌وگو را در میان کادر آموزشی و دانش‌آموزان برانگیزند.
حجم پایینی و بالایی به هیچ وجه از یکدیگر جدا نیستند؛ در عوض، از طریق فصل‌مشترک‌های عمودی به طور یکپارچه با هم متحد می‌شوند. یک نورگیر خمیده بین مسیر دو و دهلیز، همراه با پنجره‌های بلند نورگیر بالایی (clerestory windows) در بالای دهلیز، باعث می‌شود هندسه سیال مسیر دو در سطح زمین به سمت بالا در میان ساختمان به سوی آسمان برش بخورد و نور پویای روز را هم به دهلیز طبقه دوم و هم به فضاهای سرپوشیده پایه‌دار زیرین بتاباند. (clerestory windows: پنجره‌های بلندی که در بخش بالایی دیوار نصب می‌شوند تا نور طبیعی را بدون ایجاد دید مستقیم به عمق فضا بیاورند) بالای سقف‌های فولادی با دهانه بلند سالن ورزشی چندمنظوره، یک زمین بسکتبال پشت‌بامی مهندسی کردیم و صفحات سقف را در هر دو طرف تا زدیم تا جایگاه تماشاگران را تشکیل دهند و هم‌زمان پنجره‌های نورگیر بلند جانبی در زیر آنها ایجاد کنیم. این طراحی نور طبیعی روز را به سالن ورزشی سرپوشیده می‌آورد، مصرف انرژی روشنایی مصنوعی را کاهش می‌دهد و تهویه طبیعی و دودکش طبیعی را تسهیل می‌کند.
کل ساختمان مانند ترکیبی از چندین جعبه عملکردی عمل می‌کند و تنظیم «جداسازی» و «شفافیت» بین این جعبه‌ها روحی ارگانیک به این ترکیب تزریق می‌کند. در این فصل‌مشترک‌های متحرک و چندلایه، طراحی یک interplay پویا بین تعریف و بازبودگی، عبور و نفوذ برقرار می‌کند. ضمن اقتباس از عمق توالی‌وار و کنتراست فضایی محصوریت و بازبودگی (Chang-Ao) موجود در معماری حیاط سنتی چینی برای سازماندهی فضا، هم‌زمان از سیستم‌های سازه‌ای مدرن و روش‌های ساخت برای ساختن فصل‌مشترک‌های فیزیکی استفاده می‌کند. (Chang-Ao: مفهومی در معماری سنتی چین به معنی توالی فضاهای بسته و باز، ورودی‌های پنهان و پیدرپی، و عمق بصری که حس مکاشفه تدریجی ایجاد می‌کند) این امر فضای معماری را به وسیله‌ای فیزیکی برای فلسفه آموزش تمام‌نگر تبدیل می‌کند. از طریق عبور و تعامل میان فضاهای مختلف، رفتارها و ادراکات معلمان و دانش‌آموزان از سلسله‌مراتب خشک آموزشی کلاس‌های سنتی فراتر می‌رود. در عوض، به صورت برخوردهای برابر که در آن رشته‌های مختلف و سناریوهای گوناگون با هم برخورد کرده و یکدیگر را الهام می‌بخشند، تجسم می‌یابد و اجازه می‌دهد یادگیری از مرزهای دیوارهای کلاس عبور کند.
اجزای ساختمان – ستون‌ها، دیوارها و دال‌ها – که فصل‌مشترک‌های فضایی را تشکیل می‌دهند، عناصر فیزیکی مورد نیاز برای تحقق مفاهیم در واقعیت هستند. با شروع از هندسه منظم زمین و بهره‌وری کلی ساختمان، یک قاب بتنی مدولار متعامد را به عنوان سیستم سازه‌ای اصلی انتخاب کردیم. با این حال، این به معنای تجربه فضایی خشک یا یکنواخت نبود. نیازهای منحصر به فرد ارتفاع آزاد و دهانه استخر، سالن ورزشی و سالن تجمع در تضاد با کلاس‌ها و دفاتر معمولی بود. این واریانس‌ها به عنوان «عوامل مختل‌کننده» در سیستم سازه‌ای عمل کردند و جهش‌های ساختاری موضعی را برانگیختند و راهنمای انتخاب مصالح و طراحی ساختاری (tectonic) شدند.
پس از محاسبات مکرر، یک ماژول هسته ۱٫۱ متری ایجاد کردیم که مضارب آن با نیازهای مقیاس فضاهای مختلف سازگار می‌شود:
بر اساس این ماژول، همه جعبه‌های عملکردی به هم‌راستایی سازه‌ای هماهنگی دست می‌یابند و فضاهای فصل‌مشترک نیز نظمی تطبیقی پیدا می‌کنند. فصل‌مشترک زمین ورزشی سرپوشیده زیرین از خرپاهای حذف‌ستون (column-removal trusses) برای تکیه‌گاه استفاده می‌کند. فصل‌مشترک بیرونی حیاط پوملوی فوقانی و فصل‌مشترک داخلی دهلیز از طرح‌های حذف-تیر (beam-elimination) بهره می‌برند. بالاترین کارگاه چوب و جایگاه‌های زمین ورزشی پشت‌بام از تیرهای V شکل وارونه و کنسول‌های شیب‌دار استفاده می‌کنند. این نظم سازه‌ای واضح، اسکلت جعبه‌های منظم و فصل‌مشترک‌های جهش‌یافته را ترسیم می‌کند و بستر کل سیستم ساختاری را تشکیل می‌دهد.
از نظر بیان مادی فصل‌مشترک‌ها، یک بار با دو انتخاب روبرو بودیم: یا استفاده از یک ماده واحد در تمام فصل‌مشترک‌ها برای به حداکثر رساندن مفهوم معماری «فصل‌مشترک»، یا استفاده از مواد متنوع برای متمایز کردن مکان‌های مختلف و حفظ اختصاصی بودن هر جعبه. بین اولویت دادن به یک مفهوم انتزاعی یا تجربه آموزشی، در نهایت دومی را انتخاب کردیم – اجازه دهیم هر فضا زبان مادی متمایز خود را داشته باشد، در نتیجه از تمایز تجربی برای تحریک حرکت و تعامل در میان فصل‌مشترک‌ها استفاده کنیم.
پانل‌های آلومینیومی بازتاب‌دهنده منتشر (diffuse-reflective) رنگ سبز چمن را به سقف سالن تجمع می‌اندازند و طبیعت بیرون را به طور یکپارچه به داخل گسترش می‌دهند. دیوارها و ستون‌های سالن با تخته‌های ضدحریق طرح چوب پوشانده شده‌اند، با جزئیات طناب‌پیچی دریایی و دریچه‌های هوای دایره‌ای که به طور استعاری به حرفه کشتیرانی سر یوئه-کونگ پائو (Sir Yue-Kong Pao) اشاره دارند. (Sir Yue-Kong Pao: کارآفرین و بشردوست هنگ‌کنگی، بنیانگذار مدرسه YK Pao که در صنعت کشتیرانی فعالیت داشت) سقف موج‌دار استخر از نوارهای آلومینیومی سرامیکی آکوستیک تشکیل شده است، با خطوطی که از شرق به غرب کشیده شده و به سمت تاج درختان و تابش نور در هر دو انتها اشاره دارند.
طرح رنگی دو‌تنه سالن ورزشی – سفید در بخش بالایی و چوبی در بخش پایینی – فضای بزرگ مقیاس را صمیمی‌تر و دعوت‌کننده‌تر می‌کند. پایان کاملاً سفید تک‌رنگ دهلیز طبقه دوم، محور عمودی نور روز را که به مسیر دو زیرین متصل می‌شود، برجسته می‌سازد. در نهایت، سازه‌های بتنی نمایان کارگاه چوب و استودیوی رباتیک هوشمند کاملاً با ماهیت عملی و تجربی درس‌های آنها همسو است.
هنگامی که به فصل‌مشترک‌های بیرونی ساختمان نگاه می‌کنیم، تنوع مواد به گونه‌ای همگرا می‌شود که تصویری یکپارچه در منطقه حفاظت‌شده تاریخی ارائه دهد. در حجم پایینی، نما به دیوارهای صاف از تخته‌های سیمانی فیبری خاکستری زغالی همراه با بازشوهای پنجره ساده شده است. دیوار پرده‌ای شیشه‌ای دوطبقه رو به زمین ورزشی در جنوب بسیار شفاف است، در حالی که پنجره‌های شیشه مات (fritted glass) استخر، نور ملایم روز و دید باغچه را وارد می‌کنند. (fritted glass: شیشه‌ای که با الگوی نقطه‌چین یا خطوط سرامیکی پوشانده شده تا پراکندگی نور ایجاد کند و دید را کنترل نماید) در حجم بالایی، دیوارهای صاف با پوشش یکدست بژ به پایان رسیده‌اند و بازشوهای پنجره بر اساس نیازهای عملکردی داخلی حکاکی شده‌اند: پنجره‌های بلند پلکانی روی دیوار شرقی سالن ورزشی به نور غیرمستقیم می‌رسند، در حالی که پنجره‌های بلند و کوتاه برای کلاس‌های جنوب غربی امکان کنترل فصلی نور روز و تهویه متقابل را فراهم می‌کنند.
یک لایه محیطی از توری‌های سایه‌انداز لوله‌ای آلومینیومی طرح چوب در اطراف بیرون آویزان شده است که تراکم آن بر اساس بازشوهای پنجره پشت آن تعدیل می‌شود. نور خورشید سایه این توری‌های چوب‌رنگ را روی دیوارهای بژ می‌اندازد و بافتی نما با برجستگی عمیق ایجاد می‌کند که با پالت رنگی ساختمان اصلی موجود پردیس هماهنگ است و در عین حال شبکه‌های ارگانیک موجود در آثار هوندتواسر (Hundertwasser) را به صورت سه‌بعدی تفسیر می‌کند. (Hundertwasser: فریدنس‌رایش هوندتواسر، هنرمند و معمار اتریشی معروف به خطوط منحنی، رنگ‌های زنده و مخالفت با خطوط راست در معماری) در پایه توری‌های نمای غربی، جعبه‌های گلدانی مجهز به آبیاری قطره‌ای خودکار نصب شده است تا یاسمن ستاره‌ای (star jasmine) در امتداد شبکه بالا برود. این کار آفتاب غرب را مهار می‌کند و یک فصل‌مشترک سبز زنده تشکیل می‌دهد و ساختمان را در جنگل غربی محو می‌کند. در حیاط تو رفتۀ کنار توری‌ها، یک درخت پوملو – که نماد لوگوی مدرسه YK Pao School است – بی‌صدا رشد می‌کند. در کنار پیچک روی دیوار سبز، این درخت استعاره‌ای زنده از فلسفه مدرسه در مورد تعادل، فراگیری و آموزش پایدار است.
از شروع طراحی در سال ۲۰۲۰ تا تکمیل و افتتاح در سال ۲۰۲۵، سفر ساخت مرکز Anna Pao Sohmen مصائب متعددی را پشت سر گذاشت، از جمله فرآیندهای سخت تأیید، اختلالات همه‌گیری و پیچیدگی‌های ساخت. طراحی دستخوش تنظیمات مداوم در میان تغییرات بیرونی بود، با این حال ما همواره قصد اولیه طراحی را حفظ کردیم و به تعادلی بین پایداری و سازگاری دست یافتیم. در مه ۲۰۲۱، افزایش شدید قیمت فولاد ساختاری داخلی و بین‌المللی باعث شد بودجه پروژه به شدت از کنترل خارج شود. مجبور شدیم سازه اصلی را از قاب فولادی به قاب بتنی مسلح تغییر دهیم و خرپاهای فولادی نمای جنوبی با خرپاهای مرکب فولاد-بتن جایگزین شدند و تیرهای فولادی فقط برای سقف دهانه بلند سالن ورزشی حفظ شدند. خوشبختانه، چارچوب مدولار ایجاد شده در اوایل به طور مؤثر دامنه تغییرات را کنترل کرد و فضاهای هسته و منطق سازه‌ای بدون تأثیر باقی ماندند.
انتخاب مصالح برای توری‌های بیرونی نیز فرآیندی از ارزیابی تکراری را طی کرد. طراحی اولیه توری‌های چوب‌لمینیت بامبو (glulam bamboo-timber) را تعیین کرده بود که بافت و جلوه‌های هوازدگی طبیعی آنها به زیبایی با هدف طراحی هماهنگ بود. با این حال، دوام و هزینه‌های نگهداری به نگرانی‌های اصلی تبدیل شد – چوب‌لمینیت بامبو بدون نگهداری مداوم به طور قابل توجهی رنگ می‌بازد، اما رنگ‌آمیزی مجدد دوره‌ای می‌توانست رشد گیاهان بالارونده را مختل کند. برای تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد، یک نمونه در مقیاس واقعی در کنار زمین ورزشی ساخته شد و ساخت گوشه جنوب غربی را بازتولید کرد. توری‌های چوب‌لمینیت بامبو و آلومینیومی در کنار یکدیگر آویزان شدند و یاسمن ستاره‌ای در پایه آنها کاشته شد. به مدت یک سال کامل، تفاوت‌های بین دو ماده را از نظر مقاومت ساختاری، مقاومت در برابر آب و هوا، حفظ رنگ، دمای سطح و سازگاری با تاک‌های بالارونده نظارت کردیم.
نتایج تجربی نشان داد که آلومینیوم عملکرد پایدارتری دارد، در حالی که چوب‌بامبو بدون نگهداری، محو شدن قابل توجهی از خود نشان داد. نکته مهم این بود که تفاوت قابل توجهی بین دو ماده از نظر دمای سطح یا مناسب بودن برای یاسمن ستاره‌ای وجود نداشت. در نهایت، من و مدرسه به اتفاق آرا استفاده از توری‌های آلومینیومی طرح چوب را انتخاب کردیم که هدف طراحی اولیه را به روشی پایدارتر محقق می‌کرد.
پرورش معماری، درست مانند آموزش یک فرد، به زمان نیاز دارد تا بالغ شود و به تاب‌آوری در برابر تحولات پیش‌بینی‌نشده نیاز دارد. اینکه مرکز Anna Pao Sohmen با موفقیت از زمین خارج شد و از میان موانع متعدد به ثمر نشست – در حالی که چشم‌انداز طراحی اولیه خود را حفظ و حتی تیزتر کرد – گواهی بر اعتماد بنیانگذاران مدرسه است و به شدت به همکاری نزدیک بین مدیریت مدرسه، تیم طراحی و پیمانکاران وابسته است. در طی شش ماه گذشته از افتتاح آن، قدم زدن در فضاهای مختلف ساختمان و تماشای حرکت پرانرژی دانش‌آموزان و معلمان، عمیق‌ترین احساس رضایت را برای ما به عنوان معمار به ارمغان می‌آورد و بزرگترین پاداش برای همه دست‌اندرکاران خلق آن است.
طراحی مرکز Anna Pao Sohmen از «فصل‌مشترک» به عنوان زبان هسته‌ای معماری خود استفاده می‌کند و فلسفه آموزش تمام‌نگر مدرسه YK Pao School را بیان می‌دارد و هم‌زمان گفت‌وگویی فعال با هویت طبیعی و فرهنگی زمین دارد. ما معتقدیم این ساختمان فراتر از برآوردن نیازهای برنامه‌ای پردیس Hongqiao عمل می‌کند؛ به شیوه‌ای محیطی و ناپیدا …
نظر کاربران
ثبت نظر