معماری منظر رودخانه یانگجیا، ساختمان شماره ۴ از مجموعه معماری‌های کوچک دریاچه رنگین‌کمان رودخانه یانگجیا است. این ساختمان در تقاطع جاده‌های کِچوانگ و کِوِن در منطقه مرکزی ناحیه شرقی فناوری پیشرفته جینان واقع شده است. جاده چونهویی در امتداد رودخانه یانگجیا به عنوان محور مرکزی این ناحیه جدید عمل می‌کند. در راستای دستورالعمل‌های ستاد ساخت‌وساز ناحیه شرقی برای «تقویت امکانات پشتیبانی، ارتقاء کیفیت شهری، پرورش نشاط نوآوری و بهبود ظرفیت ناحیه برای تابش توسعه»، این پروژه معماری منظر رودخانه یانگجیا و یک شبکه حمل‌ونقل با سرعت کم را ایجاد خواهد کرد.
در پروژه‌های فضای سبز شهری که دارای اجزای تجاری هستند، اغلب مرز بین ساختمان‌ها و پارک‌ها به شدت مشخص است. این پروژه رابطه بین زندگی عمومی و تعامل تجاری را مجدداً بررسی می‌کند و با هدایت اصل «مشاهده منظر، ایجاد فضاهای بینابینی»، به دنبال محو کردن مرزها بین معماری و مناظر طبیعی است. هدف این است که فرم معماری بتواند رابطه‌ای متقابل و سودمند بین زندگی عمومی و فعالیت تجاری ایجاد کند.
ما معتقدیم که معماری پارک صرفاً ادامه محیط نیست، بلکه کاوشی عمیق در زندگی عمومی است. در این فرآیند، معماری نه تنها به عنوان فضای فیزیکی وجود دارد، بلکه حامل رشته‌های زیربنایی زندگی شهری نیز هست. این رشته‌های ناملموس با روال‌های روزمره مردم در هم تنیده شده و منطق واقعی شهر را شکل می‌دهند. طراحی به دنبال مرئی کردن این رشته‌ها و تبدیل آن‌ها به فضاهای عمومی پر جنب‌وجوش است.
فرم معماری از طریق تغییرات خطی با کشش و پویایی به منظر ساحلی پاسخ می‌دهد. ساختمان به گونه‌ای طراحی شده که در امتداد بافت طبیعی «جریان یابد»، «کشیده شود»، «بچرخد» و «باز شود» و با توپوگرافی منظر تعامل داشته باشد تا پیوستگی و نشاط فضایی را تقویت کند. با شکستن مرزهای سنتی بین معماری و منظر، طراحی به فضاهای سبز پارک فراتر از ساختمان اجازه می‌دهد تا در تمام فصول به طور فعال با فضای داخلی همکاری کنند و محیط‌های پیوسته‌ای را برای فعالیت‌های بیرونی فراهم سازند.
ساختمان شماره ۴ در یک سایت طولانی و شیب‌دار قرار دارد. یک خرپای صفحه‌ای هذلولی (Hyperbolic plate truss) برای ملموس کردن تجربه منظر و گسترش آن به کار گرفته شده است. راهروهای کشیده، چندین گره تماس بین رودخانه، چمن و فضاهای داخلی ایجاد می‌کنند و برنامه‌ها و تجربیات متنوعی را فعال می‌سازند.
فرم ساختمان، که توسط زمین و موج‌های پویا شکل گرفته، جریان‌های درهم‌تنیده متعددی را تولید می‌کند. این جریان‌ها هم به عنوان راهروهای فضای خاکستری انتقالی و هم به عنوان فضاهای داخلی کاربردی عمل می‌کنند. تقاطع آن‌ها مرزهای سنتی را محو می‌کند و یک تجربه فضایی پیوسته ایجاد می‌کند که در آن عملکردهای تجاری فراتر از مصرف فردی گسترش یافته و به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی عمومی تبدیل می‌شوند. همه این جریان‌ها در زیر یک سایه‌بان نرم و منحنی به هم می‌رسند و یک حامل فضایی ایجاد می‌کنند که به طور مداوم با منظر اطراف درگیر شده و در آن نفوذ می‌کند.
سقف منحنی پروژه با یک راهروی کشیده، چالش‌های بسیار بیشتری را در محاسبات سازه‌ای و جوشکاری در محل نسبت به یک سقف مسطح معمولی ایجاد کرد. دقت هم‌ترازی انحنا مستقیماً بر صافی سطح نهایی تأثیر می‌گذاشت. راهروی دو منحنی تقریباً ۶ متر دهانه دارد، با ضخامت سازه‌ای تکمیل شده تنها ۱۰۰ میلی‌متر.
تیم سازنده (TANDD) برای ساخت، از فناوری نقشه‌برداری دیجیتال برای افزایش دقت برش پانل‌های با شکل نامنظم استفاده کرد. این تیم کل فرآیند—از تعبیه صفحه پایه و نصب ستون‌های فولادی گرفته تا بالابری و مونتاژ خرپای صفحه‌ای در محل—را تنها در ۲۰ روز تکمیل کرد.
نظر کاربران
ثبت نظر