معماری موزه هنر پرینستون | خانه‌ای جدید در قلب دانشگاه

معماری موزه هنر دانشگاه پرینستون با یک خانه جدید و جسورانه در قلب محوطه دانشگاه افتتاح شده، که توسط Adjaye Associates با همکاری Cooper Robertson به عنوان معمار اجرایی طراحی شده. این موزه که به عنوان “پردیس در پردیس” (Campus within the Campus) متصور شده، دو برابر اندازه ساختمان قبلی خود فضا داره، در حالی که همچنان در سایت تاریخی خود ریشه داره و نقش محوری‌اش در زندگی دانشگاه و به عنوان قطب فرهنگی جامعه گسترده‌تر رو تقویت می‌کنه.

• موقعیت: این موزه سه طبقه با مساحت حدود ۱۳,۵۶۵ متر مربع (۱۴۶,۰۰۰ فوت مربع) در مرکز محوطه قرار گرفته.
• الهام‌گیری: طراحی از میراث معماری پرینستون الهام گرفته و با شکستن حجم کلی به نُه پاویون (Pavilion) متصل به هم، با ساختمان‌های اطراف هماهنگ می‌شه.
• تداوم زندگی دانشگاهی: موزه حول دو محور اصلی (شمال-جنوب و شرق-غرب) سازماندهی شده تا با خطوط تردد موجود ادغام بشه و حتی وقتی گالری‌ها بسته هستن، بخشی از زندگی روزمره دانشگاه باقی بمونه. دو “مسیر هنری” (Artwalks) اصلی در طبقه همکف، ساختمان رو به گردشگاه‌های موجود متصل می‌کنن.

تعامل با منظر: گالری‌هایی که منظره را قاب می‌گیرند

طراحی به گونه‌ای انجام شده که گالری‌ها به صورت متوالی و با فضاهای بینابینی (In-between Spaces) چیده شدن که مناظر زیبایی از نقاط عطف دانشگاه، محوطه و مجسمه‌های فضای باز رو قاب می‌گیرن.

• تطبیق با شیب: حجم ساختمان با شیب طبیعی سایت هماهنگ شده و با ایجاد تراس‌ها، حیاط‌های روباز و فضاهای تجمع بیرونی، امکان برگزاری رویدادهایی با ظرفیت ۲۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر رو فراهم می‌کنه.
• حفظ طبیعت: درختان کهن نارون (Elm) و راش (Beech) در امتداد مسیر مک‌کاش حفظ شدن و تراس‌های سبز جدیدی اضافه شده که موزه رو با توپوگرافی (پستی و بلندی‌های زمین) ادغام می‌کنه.

شفافیت و بافت: معماری موزه، متخلخل و پاسخگو

طراحی بر شفافیت و تعامل تأکید داره؛ از طریق پنجره‌های لنزی (Lens Windows)، چاه‌های نور (Light Wells) و گردش باز فضا که هنر، چشم‌انداز و جامعه رو به هم وصل می‌کنه.

• نمای بیرونی: ترکیبی از پنل‌های سنگی با سنگدانه زبر و صیقلی (Rough and Polished Stone Aggregate) به همراه برنز و پنجره‌های سه‌جداره (Triple-glazed) هست. این ترکیب، معماری رو بافت‌دار، متخلخل (Porous) و پاسخگو به نور روز می‌کنه.
• فضای داخلی: در فضاهای اصلی مثل تالار ورودی و راه‌پله بزرگ، از تیرک‌های چوبی لایه‌ای (Glulam) و مصالح گرم استفاده شده تا حس صمیمیت و مقیاس انسانی حفظ بشه. کف‌سازی با ترازو (Terrazzo – کف‌پوش سنگی مخلوط با سیمان) و چوب، تجربه بازدیدکننده رو بر پایه صنایع دستی و دوام بنا می‌کنه.

گالری‌ها: شکستن سلسله مراتب نمایش هنر

طراحی پاسخگوی یک چشم‌انداز کیوریتوری (Curatorial Vision) جاه‌طلبانه است که بر تماس، تبادل و داستان‌سرایی فرهنگی تأکید داره.

• تمرکز بر یک سطح: ۹۵ درصد فضای گالری در یک سطح قرار گرفته تا مجموعه جهانی پرینستون رو به شیوه‌ای که سلسله مراتب سنتی نمایش رو به چالش می‌کشه، گرد هم بیاره.
• دسترسی بصری: انبارهای قابل مشاهده (Visible Storage)، ارتفاعات سقف متغیر و نماهای قاب‌بندی شده، به بازدیدکنندگان اجازه می‌ده از مناطق گردش و حتی از بیرون موزه، آثاری رو ببینن و مرز سنتی بین موزه و محوطه دانشگاه رو محو می‌کنه.

برنامه‌های کاربری و تعهد به پایداری

طبقه همکف فضاهای عمومی و آموزشی مثل کلاس‌های مطالعه اشیاء، “آزمایشگاه‌های خلاقیت” (Creativity Labs)، اتاق‌های سمینار و سالن‌های سخنرانی رو در خود جای داده.

پایداری (Sustainability): این ساختمان موفق به کسب گواهینامه LEED Gold شده و با برنامه دانشگاه برای انتشار کربن صفر خالص تا سال ۲۰۴۶ همسو هست.

• کنترل حرارتی: غلاف ساختمانی با کارایی بالا، عایق‌بندی سنگین و لنزهای سه‌جداره با شکست‌های حرارتی سازه‌ای، کنترل حرارتی قوی رو فراهم می‌کنن.
• عملکرد انتخابی: موزه به صورت منطقه‌ای (Zoned) طراحی شده تا بخش‌هایی بتونن به طور مستقل باز بمونن و مصرف انرژی رو به حداقل برسونه

لینک استودیو معماری این پروژه

همچنین از این لینک میتوانید مقاله ابزارهای رایگان تحلیل و آنالیز سایت پلان را میتوانید مطالعه نمائید.