استودیوی معماری لیک فلاتو (Lake|Flato Architects) در نزدیکی آستین، تگزاس، معماری کتابخانهای خلق کرده که هدف اصلی آن برانگیختن حس خوشامدگویی و صمیمیت یک «ایوان» سنتی است. کتابخانه عمومی سدار پارک با ۴,۳۶۵ متر مربع زیربنا، اولین سازهای است که در منطقه جدید ۵۰ هکتاری «بل دَستریکت» (Bell District) ساخته شده است. این پروژه که با مشارکت عمومی-خصوصی بین شهر سدار پارک و ردلیف پراپرتیز (RedLeaf Properties) شکل گرفته، روزانه میزبان حدود ۵,۰۰۰ بازدیدکننده است و قرار است به عنوان یک کاتالیزور فضاسازی (placemaking catalyst) برای پروژههای مسکونی و هتلداری آینده عمل کند.
دیوید لیک، بنیانگذار لیک فلاتو، میگوید: «استفاده از چوب، نور طبیعی و چیدمان فضاها در این کتابخانه، همگی برای تداعی حس بودن روی ایوان طراحی شدهاند.»

برنامه فضایی کتابخانه از لابی ورودی به دو بال تقسیم میشود که به شکلی قرار گرفتهاند تا درختان کهنسال سایت را حفظ کرده، جریان باد غالب را جذب کرده و حداکثر نور و دید به منظره اطراف را فراهم آورند:

طبقه بالا به مناطق آرامتر برای مطالعه، کار با کامپیوتر و دفاتر اداری اختصاص یافته است، در حالی که محوطه اطراف با حیاطهای سایهدار (shading courtyards) برای برنامههای جامعهمحور پراکنده شده است.
لیک فلاتو در این پروژه بر پایداری تأکید زیادی داشته است:

این پروژه نشان میدهد که برخلاف دوران استانداردسازی مسکن کالایی، طراحی مدرن کتابخانه توسط حلقههای بازخورد بازار و تحقیق هدایت میشود. این رویکرد، مسیر «طراحی شهری ← طراحی خوشه ← طراحی ساختمان» را جایگزین عادت قدیمی «واحد استاندارد ← طبقه استاندارد ← پلان استاندارد» میکند.
ایوانها (Porches) در معماری آمریکا، بهویژه در مناطق جنوبی و گرمتر، یک عنصر بومی و سنتی با کارکرد اجتماعی و اقلیمی مهم بودهاند؛ فضایی نیمهباز که مرز بین فضای خصوصی خانه و فضای عمومی محله را تعریف میکرد و محلی برای معاشرت، استراحت در سایه و تهویه طبیعی بود. اخیراً، با افزایش تمرکز معماران بر معماری تابآور در برابر اقلیم (Climate-responsive architecture) و نیاز به فضاهای اجتماعی نیمهخصوصی در دوران پس از همهگیری، این عنصر سنتی دوباره مورد توجه قرار گرفته است. معماران مدرن با استفاده از مصالح جدید و تکنیکهای طراحی، سعی دارند کارکرد اجتماعی و آسایش اقلیمی ایوان را به پروژههای امروزی، از خانههای مسکونی گرفته تا ساختمانهای عمومی مثل همین کتابخانه، بازگردانند.

این بازگشت به ایوانها آنقدر جدی بوده که به یک موضوع محوری در گفتمان معماری معاصر تبدیل شده است. به عنوان مثال، همین توجه به این عنصر باعث شد که پاویون ایالات متحده در بینال معماری ونیز، با الهام از همین فضای نیمهباز و دعوتکننده، به عنوان تم اصلی خود انتخاب شود. این نشان میدهد که ایوان دیگر فقط یک جزئیات محلی نیست، بلکه به نمادی جهانی برای معماری مهماننواز (hospitable architecture) و فضایی که تعاملات انسانی را تقویت میکند، تبدیل شده است.
نظر کاربران
ثبت نظر