ساخت یک ساختمان در گوشه‌ای از یک خیابان، به نوعی به هم‌پیوندی با چشم‌انداز شهری می‌انجامد. اما ساختن، به معنای دادن جسمی به فضا است و این عمل، به معنای باز کردن فرم فضا است. در شهری همچون کاشکایش که نغمه‌ای از باغ‌شهر در آن طنین‌انداز است و بافتی از خانه‌های جداگانه را ایجاد کرده، ساخت یک ساختمان در گوشه‌ی یک بلوار، به معنای معرفی یک حضور جدید است. این حضور جدید، جسمی است که قبلاً وجود نداشته و اکنون در خاک، در مکان، کاشته می‌شود.
موقعیت مکانی که توسط برنامه‌ریزی شهری و تنوع تیپولوژیک برنامه تعیین شده است، به‌تنهایی کافی نیست؛ برای حضور یافتن در فضا، نیاز به شجاعت است. این شجاعت به این معناست که باید ساختاری داشته باشیم، باید در جستجوی دائمی بودن، نظم خاص خود را پیدا کنیم. شاید در معماری، برای دست‌یابی به ملموسات، لازم باشد به انتزاع نزدیک شویم.
در این پروژه، با در نظر گرفتن فرم استاتیک که توسط برنامه‌ریزی شهری و تنوع تیپولوژیک مشخص شده بود، مقیاس یک ساختار به‌عنوان فرم، نیروی هندسه، و اراده برای باز کردن فضای ۱۵ خانه به سمت آفتاب و دریا، مسیر طراحی را تعیین کرد.
خانه‌ها که نمی‌توانند تنها تحت تأثیر برنامه باشند، معنا و مفهوم خود را در عمق فرم حجم بنا پیدا کردند. در اینجا، گالری توزیع مجدداً به فضایی متمایز تبدیل شد و فضاهای زندگی توانستند به‌طور باز به سایت متصل شوند. بنابراین، ترکیبی از خانه‌هایی با یک، دو، سه و چهار اتاق خواب شکل گرفت، در حالی که تنوع‌ها در قالب کلی ساختمان حفظ شد.
ساختار، به‌طور طبیعی، به‌عنوان فرم تحقق پیدا کرد و آنچه پیچیده بود، با وضوح فیزیکی مصالح به کلیتی یکپارچه تبدیل شد. بتن – که خود مستقل است اما گواهی بر میراث مدرنیستی در برج رویی دآتوگیا در نزدیکی آن می‌باشد – رنگ‌آمیزی شد تا خود را به این مکان وابسته کند و به احیای نرم‌های منطقه‌ای در محله کمک کند. همچنین، سطح بتن با فرسایش اجباری تکمیل شد تا پوستی ضخیم ایجاد کند که بدون آن، هنوز نمی‌توان گفت که چیزی شکل گرفته است.
داخل بنا نیز، سادگی در انتخاب مصالح رعایت شد. گچ، سنگ، چوب نمایان، چوب رنگ‌شده و ترزاتزو – هرکدام در سطوح مشخص و جداگانه – به‌گونه‌ای انتخاب شدند که ویژگی‌های خاص فضا به‌طور طبیعی در کنار افرادی که در آن زندگی خواهند کرد، وارد آن شوند.
در نهایت، به شهری که در آن فضاهای سبز کاشته می‌شود باز می‌گردیم. در اینجا، یک فرم جدید ایجاد شده است که با تبدیل تراس‌ها به باغ، به‌طور عمودی در امتداد بنا رشد می‌کند. اکنون، ساختمانی از بتن فرسوده، زیر نور قرار دارد و به‌عنوان یک ساختار بلند شده، آماده است تا گذر زمان را در روزهای زندگی هر فردی که در آن سکونت دارد، اندازه‌گیری کند.
خلاصه
پروژه مسکونی در کاشکایش نمونه‌ای از طراحی است که با تکیه بر اشکال هندسی و استفاده از مصالح طبیعی، فضایی برای زندگی ایجاد می‌کند که در عین حفظ سادگی، ارتباط عمیقی با محیط پیرامون خود دارد. این پروژه، علاوه بر بهبود بافت شهری، با بازتعریف فرم و فضای شهری، به ایجاد یک حس تعلق و حضور در منطقه کمک می‌کند.
همچنین پیشنهاد میکنیم پروژه مسکونی معماری کاریزبروک را هم مطالعه نمایید.
منبع : اینستاگرام آتلیه معماری
نظر کاربران
ثبت نظر