در شهری مانند لس‌آنجلس که هر سال ساختمان‌های جدید و پرزرق‌وبرق در آن سر برمی‌آورند، حفظ و بازآفرینی آثار ارزشمند معماری مدرن اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. بسیاری از ساختمان‌های شاخص قرن بیستم امروز با چالش فرسودگی، تغییر نیازهای کاربران و استانداردهای جدید عملکردی مواجه هستند؛ چالش‌هایی که گاهی به تخریب کامل بنا و جایگزینی آن با پروژه‌ای جدید منجر می‌شوند.
اما پروژه 9720 Wilshire Building مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. این ساختمان که در سال 1962 توسط معمار برجسته آمریکایی Edward Durell Stone طراحی شد، یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های معماری New Formalism در ساحل غربی ایالات متحده محسوب می‌شود. بنایی که طی بیش از شش دهه حضور خود در خیابان Wilshire Boulevard به بخشی از هویت شهری Beverly Hills تبدیل شده است.
در سال 2022، دفتر Montalba Architects مأموریت یافت تا این ساختمان تاریخی را بدون خدشه وارد کردن به ارزش‌های معماری آن، برای نیازهای امروز بازتعریف کند. نتیجه، پروژه‌ای است که فراتر از یک بازسازی معمولی عمل می‌کند؛ مداخله‌ای که هم کیفیت فضایی ساختمان را ارتقا داده و هم فضاهای عمومی اطراف آن را دوباره به بخشی فعال از زندگی شهری تبدیل کرده است.
پیش از بررسی بازسازی پروژه، باید به اهمیت ساختمان اصلی اشاره کرد.
Edward Durell Stone یکی از چهره‌های تأثیرگذار معماری آمریکا در قرن بیستم بود. او در دورانی فعالیت می‌کرد که بسیاری از معماران مدرن به سمت فرم‌های کاملاً مینیمال حرکت کرده بودند، اما Stone رویکرد متفاوتی را دنبال می‌کرد؛ رویکردی که بعدها با عنوان New Formalism شناخته شد.
New Formalism (نیوفرمالیسم: جریانی در معماری دهه‌های 1950 و 1960 که نظم، تقارن و شکوه معماری کلاسیک را با زبان مدرن ترکیب می‌کرد)
ساختمان 9720 Wilshire یکی از نمونه‌های شاخص این جریان به شمار می‌رود. نمای سفیدرنگ ساختمان با مجموعه‌ای از قوس‌های تکرارشونده و تناسبات دقیق، تصویری ماندگار در امتداد Wilshire Boulevard ایجاد کرده است؛ تصویری که پس از گذشت بیش از 60 سال همچنان هویت خود را حفظ کرده است.
یکی از مهم‌ترین تصمیمات تیم طراحی، پرهیز از تغییرات نمایشی و اغراق‌آمیز بود.
در بسیاری از پروژه‌های بازسازی، معماران تلاش می‌کنند هویت خود را بر ساختمان تحمیل کنند، اما در اینجا Montalba Architects رویکردی محتاطانه و احترام‌آمیز اتخاذ کرده است.
هدف پروژه نه خلق یک ساختمان جدید، بلکه بازگرداندن کیفیت‌های فراموش‌شده بنا و ارتقای تجربه کاربران بود.
این رویکرد باعث شد مداخلات جدید در عین معاصر بودن، کاملاً با معماری اصلی Edward Durell Stone هماهنگ باشند.
یکی از مهم‌ترین بخش‌های پروژه به فضای باز و پلازای مرکزی ساختمان مربوط می‌شود.
سال‌ها پیش، آب‌نمای اصلی مجموعه در راستای سیاست‌های صرفه‌جویی در مصرف آب از مدار خارج شده بود. این موضوع باعث شده بود قلب پلازا عملاً کارکرد خود را از دست بدهد و فضای عمومی ساختمان به محیطی کم‌استفاده تبدیل شود.
Montalba Architects تصمیم گرفت به جای بازگرداندن آب‌نمای قدیمی، از این فرصت برای ایجاد فضایی کاملاً جدید استفاده کند.
نتیجه این تصمیم، شکل‌گیری یکی از جذاب‌ترین بخش‌های پروژه بود.
در محل آب‌نمای سابق، یک Light Well جدید طراحی شد.
Light Well (چاه نور: فضای عمودی باز که نور طبیعی را به طبقات پایین‌تر ساختمان هدایت می‌کند)
این چاه نور به یک باغ فرورفته یا Sunken Garden متصل می‌شود و نور طبیعی را به زیرزمین ساختمان منتقل می‌کند.
پیش از بازسازی، طبقه زیرزمین فضایی کم‌نور و کمتر مورد استفاده بود، اما امروز به لطف این مداخله، کیفیت فضایی آن به‌طور کامل تغییر کرده است.
نور طبیعی، چشم‌انداز سبز و ارتباط بصری با پلازای فوقانی باعث شده این بخش به یکی از جذاب‌ترین فضاهای ساختمان تبدیل شود.
در مرکز پلازا و پیرامون چاه نور، یک مجسمه اختصاصی توسط تیم طراحی Montalba Architects توسعه داده شده است.
این اثر هنری از مجموعه‌ای از شاخه‌های برنزی تشکیل شده که به سمت آسمان کشیده می‌شوند.
فرم مجسمه به‌طور مستقیم از قوس‌های شاخص نمای ساختمان الهام گرفته است.
تکرار این عناصر فلزی نوعی ریتم بصری ایجاد می‌کند که حس حرکت و پویایی را به فضای پلازا اضافه می‌کند.
در نتیجه، مجسمه صرفاً یک عنصر تزئینی نیست؛ بلکه به بخشی از هویت جدید پروژه تبدیل شده است.
یکی از مفاهیم کلیدی این پروژه، Placemaking است.
Placemaking (پلاسمیکینگ: رویکردی در طراحی شهری که با ارتقای کیفیت فضاهای عمومی، حضور و تعامل مردم را افزایش می‌دهد)
در این پروژه، پلازا از یک فضای عبوری ساده به محیطی برای مکث، گفت‌وگو و تعامل اجتماعی تبدیل شده است.
برای دستیابی به این هدف، مجموعه‌ای از مداخلات جدید انجام شد:
این عناصر در کنار هم باعث شده‌اند فضای باز ساختمان دوباره به بخشی فعال از زندگی روزمره کاربران تبدیل شود.
یکی از ارزشمندترین اقدامات پروژه به حفظ جزئیات اصیل ساختمان مربوط می‌شود.
معماران تصمیم گرفتند به جای جایگزینی کف‌پوش‌های قدیمی، الگوی اصلی Terrazzo را بازسازی کنند.
Terrazzo (ترازو: پوششی متشکل از سنگ‌دانه‌های طبیعی که در بستری سیمانی یا رزینی اجرا شده و پس از پرداخت، سطحی یکپارچه و مقاوم ایجاد می‌کند)
الگوی تاریخی کف‌سازی با دقت مستندسازی و سپس مطابق طرح اولیه Edward Durell Stone بازسازی شد.
این تصمیم باعث شده لایه‌های تاریخی ساختمان همچنان در تجربه کاربران قابل مشاهده باشد.
فضای لابی نیز به‌طور کامل بازطراحی شده است.
اما نکته مهم اینجاست که تیم طراحی از متریال‌هایی استفاده کرده که به ریشه‌های معماری Mid-Century ساختمان اشاره دارند.
Mid-Century Modern (معماری و طراحی میانه قرن بیستم: جریانی که بر سادگی، متریال‌های اصیل و ارتباط میان فضاهای داخلی و بیرونی تأکید داشت)
پالت متریالی جدید فضایی گرم، رسمی و در عین حال معاصر ایجاد کرده است؛ فضایی که به خوبی با شخصیت اصلی ساختمان هماهنگ است.
یکی از موفقیت‌های مهم پروژه، ارتقای عملکرد ساختمان بدون آسیب به ارزش تاریخی آن است.
پس از بازسازی، 9720 Wilshire موفق به دریافت گواهینامه LEED Gold شد.
LEED Gold (سیستم ارزیابی ساختمان‌های پایدار که میزان بهره‌وری انرژی، مصرف آب و عملکرد زیست‌محیطی ساختمان را بررسی می‌کند)
همچنین ساختمان موفق به کسب چندین جایزه مهم معماری و املاک شده است که نشان‌دهنده کیفیت بالای فرآیند بازسازی و مدیریت پروژه است.
بسیاری از پروژه‌های بازسازی یا بیش از حد محافظه‌کار هستند و تغییر محسوسی ایجاد نمی‌کنند، یا آن‌قدر مداخله می‌کنند که هویت اصلی بنا از بین می‌رود.
9720 Wilshire Building نمونه‌ای کم‌نظیر از ایجاد تعادل میان این دو رویکرد است.
Montalba Architects بدون رقابت با معماری Edward Durell Stone، توانسته ساختمان را برای نسل جدید کاربران بازتعریف کند. افزودن باغ فرورفته، چاه نور، مجسمه شهری و فضاهای عمومی جدید باعث شده ساختمان نه‌تنها از نظر عملکردی ارتقا پیدا کند، بلکه دوباره به یکی از مقاصد مهم شهری در Beverly Hills تبدیل شود.
این پروژه یادآوری می‌کند که ارزش معماری تاریخی تنها در حفظ گذشته نیست؛ بلکه در توانایی آن برای سازگار شدن با آینده نیز نهفته است.
Credit: Montalba Architects
نظر کاربران
ثبت نظر